عبد الله قطب بن محيى
116
مكاتيب عبد الله قطب بن محيى
درآويز ؛ و واى بر كسى كه در ذكر مستهتر نباشد كه تيرباران نيستى با وى چه خواهد كرد . هان ! آگاه باش كه لشكر نيستى تاختن خواهد آورد ، قلعهء ذكر را راست كن و اركان آن را براساس معرفت بنا نه و جهت دندان شكستن اعدا بنادق محبت آماده دار ؛ هان ! بشتاب كه وقت تنگ شده ، هنگام صحبت با قريب و بعيد ، و گفت و شنيد با آشنا و بيگانه نيست ، صحبت با دار القرار انداز ، چون آنجا به دل امن بنشينى گرد خويشان بر آى و آشنايان گرد آر و به صحبت و گفت و شنيد مشغول شو . اين هنگام كارسازى است ، بار برهم بند و آمادهء رحيل شو تا چون زعق نفير بشنوى ، دستپاچه نشوى يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ « 1 » اينكان مرگ رسيد با آنچه در او است ! آمن چه نشستهاى ؟ نان و آب بر خود حرام كن تا اين كار سازى تمام نكنى و خود دانى كه اين كار سازى به كمتر از عمرى تمام نتوان كرد . پس در اين زندگانى نه نان خور و نه آب يعنى لذت نان و آب بر خود حرام كن و به شهوت طبع و آرزوى نفس نان و آب مخور ، قدر ضرورت به مقتضى حكمت و پيروى سنت تناول كن . اى برادر ! تو و هركس كه گوش شنيدن پند دارد ، بدانيد كه هركس كه گرفتار ناموس اين جهان است ، از حزب شيطان است و جاى او جهنم خواهد بود ! مؤمن را بايد كه ناموس آن جهان باشد و از بدنامى و بىآبرويى آن جهان ترسد ، روى به خدا و اهل خداى به كار خواهيد و روى با هيچكسى دگر به كار مخواهيد . معاملهء راستانه پيش گيريد و راه راستان رويد ، تكلف از دست بگذاريد و عزيزى و خوارى جهان يكسان شماريد و به طعن ابناى دنيا ترك راه خدا مكنيد ، قال اللّه تعالى : وَ إِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ « 2 » خداى كه آفريدگار خلق است ، ايشان را بهتر
--> ( 1 ) . سوره نازعات ، آيههاى 6 و 7 « آن روز كه لرزنده بلرزد ، و از پى آن لرزهاى [ دگر ] افتد » . ( 2 ) . سوره انعام ، آيه 116 « و اگر از بيشتر كسانى كه در [ اين سر ] زمين مىباشند پيروى كنى ، تو را از راه خدا گمراه مىكنند » .